Alfonso Blanco Torrado

Alfonso Blanco Torrado nace no ano 1950 en Montevideo e emigro, catro anos despois, a Galiza cos seus pais. A súa profesión principal é a de cura, que exerce actualmente en Guitiriz. Sen embargo, esta non é a única xa que, tamén desempeña a labor de mestre, ensaísta e dinamizador social e cultural galego. A súa desinteresada implicación coa mocidade levouno a converterse no fillo adoptivo de Guitiriz, onde anualmente ten lugar un dos festivais máis coñecidos da nosa terra. Este achegamento coa xente nova, fixo que Alfonso Blanco realizara unha enorme crítica a aquelas persoas que xulgan á xuventude e non repara en afirmar: “Cabréanme os que falan da mocidade coma se fose unha gripe que compre superala axiña, reducindo o seu caudal humano, mesmo arestora enviándoos á emigración e privando a Galiza do seu alento”.

Moito do seu tempo tamén o destina a ocuparse da Asociación Cultural Xermolos, asociación que el mesmo creou a partir da idea que tiña de facer xuntanzas semanais de tipo cultural. Esta asociación creada a finais dos anos setenta está axudando ao desenvolvemento cultural de toda a parroquia, pero especialmente ás mozas e mozos.

Como amante da literatura que Alfonso é, sentiu a necesidade dunha biblioteca preto, mais como non a había, decidiu crear unha el, coa axuda do pobo e da asociación Xermolos, a Biblioteca Pública Xermolos, que foi crecendo paulatinamente ata chegar a día de hoxe, onde conta con máis de seis mil obras e case cincuenta enciclopedias.

A última das súas creacións, sendo quizais a máis mediática, é o festival de Pardiñas. Celébrase anualmente o primeiro fin de semana de agosto e conta a día de hoxe con 39 edicións. Neste festival, con colaboracións con outras asociacións como a Asociación de Gaiteiros Galegos, búscase unha vez máis a achega da cultura ao pobo, podendo participar este incluso como protagonista nas súas actividades.

Con todo, Alfonso Blanco, pon o seu gran de area na educación e define a esta última como un acompañamento da persoa que endexamais remata así como unha capacidade que podemos exercer todos e todas. É por isto que tan só se considera educador no ámbito de prestar axuda aos veciños e veciñas para crear o seu propio camiño cara o futuro, pero non se define como educador dende unha perspectiva profesional. De igual xeito, non ten reparo en afirmar que algo erra no sistema educativo. O propio Alfonso di: “Sobre todo, nos centros de ensino temos que traballar considerando que hai varias intelixencias e tamén a importancia das emocións para a  persoa. Compre esquecernos de tanta memorización ou chapatoria e abrirnos ó mundo emocional de cada individuo para non marxinar a moitas e moitos alumnos que ollan a vida con outra sensibilidade”.