Emilia Pardo Bazán

Emilia Pardo Bazán naceu o 16 de setembro de 1851 en A Coruña, froito do matrimonio formado polos Condes de Pardo Bazán.

A literatura é un dos aspectos mais importantes da biografía da autora, xa que a acompañou dende ben pequena e foi motivada polo seu pai, o cal tamén era un grande apaixonado da lectura. Cóntase de modo anecdótico que pese a súa curta idade, Emilia xa gozaba da lectura de clásicos como O Quixote ou A Ilíada.

Foi unha privilexiada da época, xa que a pesar de ser muller,e grazas as amizades de seus pais e aos numerosos viaxes que realizou con estes, puido acceder en todo momento a unha educación de calidade. 

Durante toda a súa vida, Emilia defendeu a necesidade de modernizar a sociedade española. Unha das súas maiores loitas foi para acadar que as mulleres puideran ter as mesmas oportunidades educativas e os mesmos dereitos que os homes. Outro dos temas en relación as mulleres moi criticado pola autora foi o tema da violencia de xénero, que sentencia dicindo ‘A lenidade con esta clase de crimes é grande. Sae bastante barato dar morte a unha muller’.

En referencia ao ámbito literario, era unha muller ilustrada, influenciada polo naturalismo, movemento literario que ela mesma introduciu en España. Escribiu mais de 500 obras en forma de novela, contos, artigos e folletos. A súa obra mais coñecida, e na que mellor se amosa o seu estilo literario é Los pazos de Ulloa (1886).

No aspecto referido a Emilia como mestra, debemos sinalas que foi a primeira catedrática en España, ocupando un posto na cátedra de Linguas Neolatinas da Universidade Central.

As súas clases non eran obrigatorias e aínda que o primeiro día acudiu unha grande cantidade de alumnado, pouco a pouco o número foi diminuíndo pola presión que estaban a recibir por parte doutros compañeiros e de parte de moito profesorado.

Pouco a pouco, Dona Emilia quedou sen alumnos na aula. Algunhas fontes aseguran que o bedel do edificio asistía as explicacións dela asegurando que ‘deixar que esa cátedra se extinguise por falta de alumnado sería unha vergoña nacional’. Deste modo Emilia alargou a súa estancia na Universidade ata que o home faleceu e ela quedou sen alumnado, e viuse obrigada a abandonar a Universidade.

Faleceu a idade de 70 anos a causa dunha gripe e unha complicación da diabete que padecía.